Met mijn diploma ergotherapie op zak kon ik voltijds beginnen in het toenmalige woonzorgcentrum St-Jan. Mijn ontmoeting met de bewoners prikkelde mijn interesse voor dementie. In 2006 mocht ik de opleiding Referentiepersoon dementie volgen. Helaas was er geen ruimte in dit huis om deze rol met voldoening te vervullen. Het geven van vormingen kriebelde echter ook wel en ik kon als vrije vormingsmedewerker een mooie aanvulling bieden voor het toenmalige Expertisecentrum Dementie Contact team. 

Na een kleine onderbreking in de ouderenzorg, die ik invulde als zelfstandig onthaalouder, keerde ik terug naar mijn oude job in het woonzorgcentrum, maar bleef hier op mijn honger zitten. De kans om een vervanging te doen bij Expertisecentrum Dementie Contact greep ik dan ook met beide handen. Vanaf 2013 mag ik me dan ook een vaste medewerker noemen, halftijds in dienst voor Expertisecentrum Dementie Contact. Daar wij vooral instaan voor de ondersteuning van hulp- en zorgverleners en om mijn contact met de personen met een zorgnoden niet te verliezen, startte ik in 2016 als zelfstandige ergotherapeut in bijberoep. Hier zet ik me in voor volwassenen en ouderen die zo lang mogelijk zelfstandig thuis willen blijven wonen. De combinatie van beide jobs geeft me heel wat voldoening. 

In 2017, na enkele jaren van niet-pluis-gevoel, kreeg mijn papa de diagnose dementie en samen met mijn familie volgde een intensieve mantelzorgperiode. We namen van hem afscheid in 2021. Dit is uiteindelijk misschien wel de periode die me het allermeeste over het belang van mijn job als medewerker van het expertisecentrum dementie heeft bijgebracht.